[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”3.0.47″][et_pb_row _builder_version=”3.0.48″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”3.0.47″ parallax=”off” parallax_method=”on”][et_pb_text _builder_version=”3.0.74″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”]

Precies op het moment dat dr. Pieter-Kees mijn kamer uit loopt om alles te regelen komt mijn vader op visite. Ik bezorg hem de schrik van zijn leven door te zeggen dat het voorbij is en dat ik ga bevallen. Ik besef (nog) niet wat er allemaal gebeurt. dr. Pieter-Kees komt terug en prikt een infuus op mijn pols; nog voordat het infuus erin zit komen ze mij al ophalen om mij naar de verloskamer te brengen. dr. Pieter-Kees zijn dienst zit er op en draagt mij over aan dr. Marieke en dr. Inge; zij zullen mijn bevalling gaan begeleiden. De kamer wordt in gereedheid gebracht; er komen steeds meer mensen bij. Overal zie ik witte jassen, maar het gaat vrijwel allemaal langs mij heen. Ik ben nog steeds in de ik-ga-niet-bevallen modus en ben ook niet van plan om van modus te veranderen. dr. Marieke en dr. Inge leggen uit dat ze mij via het infuus weeënopwekkers gaan geven om de weeën krachtiger te maken zodat het eerste baby’tje geboren kan worden. Het voorstel is om na de geboorte van het eerste baby’tje weeënremmers te geven in de hoop dat het tweede baby’tje nog even in de buik kan blijven groeien; iedere dag langer in de buik  betekent een grotere overlevingskans. Mijn vader besluit ons alleen te laten en verlaat de kamer.

De weeënopwekkers worden gegeven en de dosis wordt steeds verder opgehoogd. De artsen staan er versteld van hoe sterk dat ik ben; dat ik zelfs met de maximale dosis de bevalling nog weet tegen te houden. Ze besluiten mijn blaas leeg te maken (een volle blaas kan de weeën remmen) met een soort rietje; er lijkt geen eind aan te komen, mijn urine blijft maar stromen. “Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik zoveel moet plassen” zeg ik. We moeten lachen. De sfeer is ontspannen en relaxed. Iedereen is heel lief. Er wordt gelachen en er wordt gehuild. Pas op het moment dat dr. Arjan de verloskamer binnen komt en zegt dat hij er is en dat hij en twee teams klaar staan om de baby’tjes op te vangen gaat de knop om. Ik ontspan en weet dat ik het niet meer kan tegen houden. De weeën zijn heftig en ik mag persen. Ik moet dit heel gecontroleerd doen en goed luisteren naar dr. Marieke en dr. Inge, omdat ons baby’tje nog maar heel klein en kwetsbaar is. Eliza wordt geboren op 29 oktober 2011 om 21:03 uur. Ze huilt zachtjes; mijn vriend knipt de navelstreng door en ik mag haar heel even zien voordat ze door dr. Arjan en zijn team wordt meegenomen. “Hou vol meisje, ik hou van je” zeg ik huilend van trots. Mijn vriend verliest haar geen seconde uit het oog.

Ik krijg weeënremmers in de hoop dat de weeën stoppen en daarmee de bevalling van ons tweede baby’tje kan worden uitgesteld. Meteen de maximale dosis; de conditie van de baby wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Mijn vriend komt langs met een update over Eliza; ze is zó mooi en sterk en ze haalt zelfstandig adem! Trots laat hij een paar fotootjes zien van onze dochter; geeft mij een dikke kus en gaat dan gauw weer terug. De bevalling zet door; de weeën zijn niet meer te stoppen en onze tweede dochter heeft het niet meer naar haar zin in de buik en zal moeten worden geboren. Precies op dat moment komt dr. Arjan met Eliza in een couveuse vertellen dat ze een hele goede start heeft en stabiel is en dat hij haar nu naar de NICU gaat brengen. Ik kijk naar haar en ze geeft me de kracht om te bevallen van haar zusje. Mijn vriend pakt mij weer stevig vast; we zijn sterker dan ooit!

Ik krijg weer weeënopwekkers om de weeën krachtiger te maken. Het duurt niet lang voordat ik mag gaan persen. Ik luister goed naar dr. Marieke en dr. Inge; ik doe precies wat zij zeggen. Het is een bijzondere bevalling en er wordt gevraagd of er een aantal mensen (verpleegkundigen, co-assistenten, gynaecologen in opleiding en verloskundigen) mogen meekijken. Ons tweede baby’tje zal in haar vruchtzak worden geboren; dit is zeer uniek en komt bijna nooit voor. Wij voelen ons vereerd en geven toestemming. De hele kamer stroomt vol; we maken grapjes over mijn “kijkdoos”. Niet veel later wordt Sienna geboren op 29 oktober 2011 om 22:23 uur. Haar vruchtzak wordt open gemaakt; PATS! Het vruchtwater vloog door de verloskamer; iedereen zat onder behalve mijn vriend en ik. Een heel mooi en bijzonder moment; ik heb haar letterlijk geboren zien worden. Ze laat goed van zich horen en daarom mag ik haar heel even vast houden voordat ze met dr. Arjan en zijn team wordt meegenomen. Mijn vriend mag haar navelstreng doorknippen en we genieten intens van dit moment samen. Heel even voelt het alsof wij met zijn drietjes alleen zijn; zó fijn.

Mijn vriend gaat met Sienna mee als dr. Arjan en zijn team haar onderzoeken en gereed maken voor transport naar de NICU. Ondertussen zijn dr. Marieke en dr. Inge druk bezig om de placenta’s geboren te laten worden. Ik krijg nog meer weeënopwekkers, omdat mijn weeën volledig zijn gestopt. dr. Inge duwt met haar volledige gewicht op mijn buik om de placenta’s er als het ware uit te duwen terwijl dr. Marieke aan de navelstrengen trekt. Bij iedere wee moet ik mee persen. Maar de placenta’s komen niet los en ik begin te bloeden; ik moet naar de operatiekamer. Alles gaat ineens heel snel. Ik zeg tegen mijn vriend dat hij bij onze meisjes moet blijven en we geven elkaar een kus. “Tot straks”! Bij het verlaten van de verloskamer zie ik mijn vader staan; ik besef me dat hij daar al die tijd heeft gewacht en word emotioneel. Tijd om te praten is er niet; “ik moet naar de operatiekamer, maar onze meisjes doen het goed!”

Op de operatiekamer besef ik mij dat ik net ben bevallen van twee prachtige kleine meisjes; ik ben zojuist mama geworden! Mijn hart loopt over van liefde en praat met de anesthesist over de bevalling en over de goede start die Eliza en Sienna hebben gemaakt. Ik ben trots; op mezelf, maar meer nog op onze meisjes! Wat een kanjers!
Ik krijg een ruggenprik, zodat ik niks zal voelen van het verwijderen van de placenta’s. Ook wordt er nog een infuus geprikt in mijn andere pols; voor het geval dat. Ik laat het allemaal over mij heen komen; ik besef helemaal niet hoe ernstig de situatie is; ik kan alleen maar denken aan Eliza en Sienna die ik hopelijk snel weer zal zien. dr. Marieke en dr. Inge zijn klaar om te beginnen en leggen uit wat ze gaan doen. In de lamp, die precies boven ons hangt, weerspiegelt wat er zich “down under”allemaal afspeelt. Ik zie de arm van dr. Marieke in mij verdwijnen en zie dat de placenta’s er in stukken worden uitgehaald; “ik word niet goed geloof ik”. Het volgende wat ik mij herinner is dat ik wakker word op de recovery. De verpleegkundige die naast mijn bed zit vertelt dat ik tijdens het verwijderen van de placenta’s veel bloedverlies en pijn had en dat ze mij daarom onder narcose hebben moeten brengen, maar dat nu alles weer onder controle is. Dit komt helemaal niet binnen; ik wil alleen maar weten hoe het met onze meisjes gaat en wanneer ik naar ze toe mag. De verpleegkundige gaat informeren en gelukkig komt dr. Marieke al snel vertellen dat ze zojuist bij onze meisjes is gaan kijken en dat ze het heel goed doen. Ik moet nog even op de recovery blijven ter observatie vanwege het bloedverlies, maar zal wanneer de controles goed zijn en blijven worden opgehaald door de verpleging van de afdeling verloskunde en zij zullen mij dan naar de NICU brengen zodat ik onze meisjes kan bewonderen.

Daar liggen ze dan; elk apart in een couveuse in een nestje die ze het gevoel geeft van veiligheid alsof ze nog in de baarmoeder zitten. Om de couveuses heen staat allerlei apparatuur om onze meisjes te bewaken en te ondersteunen waar nodig. Het overweldigt me; ik besef me dat we nog een hele lange weg te gaan hebben. Ik geef de meisjes allebei een handkus; “welterusten, ik hou van jou!”

Ik word naar mijn kamer terug gebracht. Mijn vriend komt bij me liggen en we houden elkaar stevig vast. We eten een zak chips en proosten met Jillz 0,0%.We zijn papa en mama geworden; veel te vroeg, maar we zijn er klaar voor!

 

 

 

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *