[et_pb_section fb_built=”1″ admin_label=”section” _builder_version=”3.0.47″ custom_padding=”67px|0px|0|0px|false|false”][et_pb_row admin_label=”row” _builder_version=”3.0.48″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”3.0.47″ parallax=”off” parallax_method=”on”][et_pb_text admin_label=”Text” _builder_version=”3.11.1″ header_font=”Signature Alt||||||||” header_text_align=”left” header_letter_spacing=”2px” background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” inline_fonts=”Signature Alt”]

We liggen al in bed als de verpleegkundige van de avonddienst nog even langs komt voor de controles en een praatje. We zijn vandaag de visite van de artsen misgelopen (sorry, maar ik ben het liefst 24/7 bij onze dochters); blijkt dat mijn infuus er uit mag en ik dus geen medicatie meer nodig heb. Wat fijn; het infuus begon al behoorlijk pijn te doen! Ik ben meteen een stuk mobieler; douchen, aankleden, naar het toilet gaan en zelfs kolven zal zonder infuus een stuk makkelijker gaan. Ik ben niet meer afhankelijk van. Nou ja toch wel een beetje; het ruime bloedverlies en de medicatie zorgen ervoor dat ik niet lang op mijn benen kan staan en ik snel last heb van duizeligheid, hoofdpijn en vreselijke naweeën.

Dag 2

De volgende morgen; na het ontbijt en het kolven gaan we meteen naar de NICU; naar Eliza en Sienna. Bij binnenkomst zien we dat zowel Eliza als Sienna onder een felle lamp liggen. En ondanks dat de neonatoloog ons gewaarschuwd heeft dat we onze meisjes op ieder moment van de dag anders kunnen aantreffen schrikken we toch. Gelukkig komt er meteen een verpleegkundige naar ons toe om te vertellen hoe het met Eliza en Sienna gaat en hoe zij de nacht zijn doorgekomen. Eliza doet het gezien de omstandigheden eigenlijk heel goed; ze ademt volledig zelfstandig wanneer zij wakker is en is echt een pittig meisje. Sienna laat het ademen daarentegen liever aan de apparatuur over en is een stuk rustiger; er beginnen wat zorgen te ontstaan over haar darmen omdat zij tot nu toe niet gepoept heeft en de eerste ontlasting (meconium) er nu toch wel echt uit zou moeten gaan komen. Ze liggen allebei onder de lamp omdat het bilirubine gehalte in het bloed te hoog is; bilirubine is een afbraakproduct van overtollige rode bloedcellen; de (nog onrijpe) lever is niet in staat deze af te breken en uit te scheiden via de urine en/of ontlasting. Eliza en Sienna kunnen hierdoor wat gelig zien. Een te hoog bilirubine-gehalte kan schadelijk zijn voor de hersenen en het gehoor. Ze hebben alleen een pampertje aan en hebben een stoffen brilletje op om de oogjes te beschermen, zodat het licht door hun huidje heen kan dringen. Het licht zorgt ervoor dat de bilirubine wordt omgezet in een stofje dat wel makkelijk kan worden uit geplast/gepoept. Het lijkt er een beetje op alsof ze liggen te zonnen; hun huidje wordt minder doorzichtig en kleurt mooi roze en ook begin je de donshaartjes op hun huidje te zien. De verpleegkundige laat ons alleen met Eliza en Sienna.

Sienna lijkt niet comfortabel; alsof ze pijn heeft. We houden haar vast en merken dat ze hier positief op reageert. Alsof ze zegt: “Ik kan heus wel zelfstandig ademen hoor papa en mama, kijk maar!” Ze sabbelt op een heel klein speentje (voor haar heel groot) en laat zich door ons troosten. Mijn hart breekt als ik haar zo zie en ik moet huilen.
Eliza ligt te zonnen alsof ze er daadwerkelijk van geniet; ze wiebelt met haar voetje net als haar vader en probeert zich om te draaien! Ze maakt ons aan het lachen.
Twee totaal verschillende meisjes; wat zijn we trots!

De neonatoloog wil graag even met ons praten over Sienna. Sienna heeft nog niet gepoept en lijkt de moedermelk ook niet goed te verdragen/verteren. Haar darmpjes moeten versneld rijpen nu ze zo vroeg geboren is en dat kost haar veel energie. Ze heeft hierdoor moeite om de eerste ontlasting (meconium) eruit te krijgen en daardoor heeft ze waarschijnlijk buikpijn en is ze misselijk. Het voorstel is om haar een klysma te geven om haar een beetje te helpen om de ontlasting eruit te krijgen. Nadat we zojuist hebben gezien dat Sienna niet comfortabel is stemmen we hiermee in. Ze zullen haar deze tijdens het volgende verzorgingsmoment geven zodat wij haar kunnen kalmeren en troosten. Ook wordt het toedienen van moedermelk tijdelijk gestopt zodat haar maagje tot rust kan komen. De neonatoloog laat ons alleen in de familiekamer om een en ander te regelen en in gang te zetten. Mijn vriend en ik houden elkaar stevig vast en praten met elkaar over Sienna; we hopen dat dit haar gaat helpen en dat er niet meer aan de hand is wat ons gevoel nu eigenlijk doet vermoeden. Mijn vriend gaat alvast terug naar onze meisjes terwijl ik in de familiekamer blijf om te kolven om daarna bij de verzorging van Eliza en Sienna te kunnen helpen.

Als ik terug kom op de NICU zie ik dat mijn vriend aan het helpen is bij de verzorging van Eliza. Hij had bedacht dat ik wel bij Sienna zou willen helpen. Zo lief van hem om deze zorgtaak aan mij over te laten, terwijl hij er minstens net zo veel recht op heeft om zijn dochter te troosten. Ik pak nog even snel de camera om een paar foto’s te maken van dit bijzondere papa en dochter moment. Eliza laat haar zusje even zien hoe het moet; ze begint te poepen zodra haar luiertje wordt open gemaakt om te verschonen. Nooit gedacht dat ik ooit zo blij kon worden van poep. En papa; die straalt ook van oor tot oor! Bij Sienna liggen inmiddels alle benodigdheden klaar voor de klysma. De verpleegkundige vraagt of ik klaar ben om te helpen. Ik knik ja, maar mijn hart bonkt in mijn keel. Ik was mijn handen en ik doe wat de verpleegkundige van mij vraagt. Ik mag zelf haar neusje en mondje schoonmaken; een beetje spannend vind ik dat wel; “doe ik het wel goed?” “doe ik haar geen pijn?” Maar het voelt zo vertrouwd, zo eigen, maar vooral heel bijzonder! De verpleegkundige controleert alle draadjes en slangetjes en legt haar goed om de klysma te kunnen geven. Ik mag haar vasthouden om te troosten en te kalmeren. Omdat haar darmpjes nog heel fragiel zijn wordt het slangetje heel voorzichtig en rustig ingebracht; de verpleegkundige voelt veel weerstand bij het inbrengen van het slangetje; dit komt waarschijnlijk door de ontlasting. Sienna heeft pijn; ze begint te huilen en knijpt hard in mijn vinger. Ik zing een liedje voor haar. Als het slangetje diep genoeg is ingebracht wordt er een vloeistof ingespoten welke ervoor moet zorgen dat de eerste ontlasting eruit komt. Dit kan direct gebeuren of even op zich laten wachten. Het slangetje wordt er voorzichtig weer uit gehaald; een klein beetje ontlasting volgt, maar nog niet de ontlasting waar we op hopen. Ik geef haar een handkus en zeg “neem je tijd lieverd”. Ze is zo moe dat ze vrijwel meteen in slaap valt. Eliza slaapt ook.  We laten ze slapen en gaan terug naar de verpleegafdeling om te eten en te rusten.

We zijn amper terug op mijn kamer of er komen twee gynaecologen en een verpleegkundige mijn kamer binnen. Aangezien ik reeds ben bevallen en geen medicatie meer nodig heb en dus eigenlijk ook geen zorg word ik ontslagen uit het ziekenhuis. Ik mag naar huis of beter gezegd ik moet naar huis. Het overvalt me; ik ben hier niet op voorbereid en na alles wat er vanmorgen op de NICU is gebeurd word ik boos en verdrietig. Ik ga niet naar huis; niet nu! Mijn dochters hebben mij nodig. Ik kan ze hier toch niet alleen achter laten? Ik ratel maar door en voor ik het weet staat er een maatschappelijk werkster naast mijn bed. Monique heet ze. Ze stuurt iedereen naar buiten om met mij te praten. Over mij, over Eliza en Sienna, over mijn gevoelens en over mijn ontslag. We hebben een lang en goed gesprek. Ik mag uiteindelijk nog een nachtje blijven; dit geeft mij de tijd om aan het idee te wennen. Monique gaat in de tussentijd een lijstje maken met dingen die ik thuis moet regelen en komt vandaag of morgenochtend nog even langs om dit te bespreken. Ook geeft ze aan dat er een mogelijkheid is om in het Ronald McDonald huis te verblijven vlakbij het ziekenhuis. Iets om over na te denken. Als de rust is weder gekeerd moet ik weer kolven. Ondanks alle emoties heb ik al een hele goede melkproductie; waar ik onwijs trots op ben!

Het is inmiddels al halverwege de middag als wij eindelijk toekomen aan het eten van een broodje. We hebben enorme honger en onze bordjes zijn dan ook zo leeg. We beseffen ons dat de rollercoaster waar we in zijn gestapt voorlopig niet zal stoppen en heel wat bochten en loopings heeft. Gelukkig zijn we samen sterk en kunnen we goed met elkaar praten over de situatie. We leven per dag en alles wat er buitenom ons heen gebeurd is totaal onbelangrijk geworden. We proberen wat te rusten/slapen zodat we straks met frisse energie weer naar Eliza en Sienna kunnen; hopend dat Sienna inmiddels heeft gepoept.

We schrikken wakker als er iemand mijn kamer binnenkomt; het avondeten! “Is het al zo laat?” vraag ik. Kwart over vijf hoor ik hem zeggen; ik ben vandaag een beetje vroeg. Ik zit meteen rechtop en wil direct naar de NICU, maar mijn vriend zegt dat het misschien verstandiger is om eerst te eten en te kolven om daarna wat langer bij Eliza en Sienna te kunnen zijn. Hij heeft gelijk; het idee dat ik een paar uur bij onze meisjes kan zijn zonder iets te moeten geeft mij rust. Altijd weer een verrassing dat eten in het ziekenhuis. Mijn vriend lust alles en vindt het meestal zelfs lekker, maar ik daarentegen ben een hele moeilijke eter en ik krijg sommige dingen maar moeilijk weg. Meestal komt het erop neer dat mijn vriend ook mijn bord leeg eet en dat hij ‘s avonds nog ergens iets gaat halen voor mij.

Ondanks dat we (nog) niet met Eliza en Sienna mogen buidelen/kangoeroeën en er geen huid-op-huid contact is zien wij dat ze onze aanwezigheid voelen. Ze worden rustiger en er gaan bijna geen alarmpjes af. We zien dat Sienna zich niet lekker voelt en de verpleegkundige bevestigt dit. De neonatoloog vertelt dat Sienna nog steeds niet heeft gepoept en dat er morgenochtend een foto van haar buikje zal worden gemaakt. Ook is het kleine beetje ontlasting wat er wel uit is gekomen op kweek gezet evenals wat bloed. Het is even afwachten wat hieruit komt; maar we moeten rekening houden met een ernstige darminfectie (NEC). Bij beide meisjes zal er morgen tevens een echo van de hersentjes worden gemaakt om te kijken of er geen bloedingen zijn welke problemen en of schade kunnen veroorzaken. Als de uitslagen bekend zijn of de toestand van Sienna veranderd volgt er weer een gesprek met de neonatoloog. Mijn vriend en ik houden elkaar stevig vast; het is verschrikkelijk om je kleine dappere meisje zo veel pijn te zien hebben; niet wetende wat er met haar aan de hand is.
We blijven op de NICU totdat het bedtijd is; we dekken de couveuse af; geven ze allebei een handkus en zeggen “welterusten, ik hou van jou”

 

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *