[et_pb_section fb_built=”1″ admin_label=”section” _builder_version=”3.0.47″][et_pb_row admin_label=”row” _builder_version=”3.0.48″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”3.0.47″ parallax=”off” parallax_method=”on”][et_pb_text admin_label=”Text” _builder_version=”3.11.1″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” inline_fonts=”Montserrat” header_letter_spacing=”2px” header_font=”Signature Alt||||||||” text_font=”Montserrat||||||||”]

Mijn vriend valt zoals gewoonlijk als een blok in slaap (iets met hoofd-raakt-kussen) op zijn krakende stretcher en zijn gesnurk waar ik mij normaal gesproken onwijs aan erger maakt mij nu rustig. Ik denk alleen maar aan onze kleine dappere meisjes, onze dochters, op de NICU in een couveuse; dichtbij, maar ook heel ver weg.

Dag 1

Na amper te hebben geslapen komt de nachtzuster voordat zij naar huis gaat nog een keer alle controles doen. Ze controleert of mijn baarmoeder krimpt en hoeveel bloedverlies er is; ook controleert ze de infusen (ik word letterlijk volgepompt met medicatie) en haalt zo nodig nieuwe; ze meet mijn temperatuur en bloeddruk, geeft pijnstillers en ze leegt de zak van mijn blaaskatheter. Maar het allerfijnste is de update over onze dochters; ze zijn de nacht goed door gekomen! Voordat ze weg gaat zegt ze “probeer nog maar even te slapen; het wordt een lange dag met veel indrukken, laat het maar gewoon over je heen komen en pak je rust die heb je nodig”.
Wat mij betreft kan de dag niet snel genoeg beginnen; ik wil naar onze dochters! Maar ik ben afhankelijk van mijn vriend en de verpleging; ik zal geduld moeten hebben en probeer nog wat te doezelen. Dan komt er ineens iemand binnen met een apparaat en steriel verpakte attributen; heel vrolijk en enthousiast en ik denk “wat is dat? wie ben jij? wat kom jij doen?” Ik ben de lactatiekundige en dit is een dubbele borstkolf en ze begint de steriel verpakte attributen (= een afkolfset) uit te pakken; we moeten alleen even de juiste maat borstschild vinden voordat we kunnen beginnen. “Een wat? En wat gaan we doen?” De lactatiekundige merkte eindelijk op dat ze mij nogal overviel en nam vervolgens alle tijd om uit te leggen dat het enige wat ik nu kan doen voor onze dochters is zorgen dat zij borstvoeding krijgen; afgestemd op hun behoeftes (extreem prematuur). En aangezien zij niet aan de borst kunnen drinken, moet ik gaan kolven. Ik krijg een brok in mijn keel en tranen branden in mijn ogen; het besef dat dit het enige is wat ik voor onze dochters kan doen komt keihard binnen. Ik had tijdens de zwangerschap helemaal nog niet nagedacht over borst of flesvoeding, maar ik doe alles voor onze meisjes, dus de keuze is snel gemaakt; ik ga kolven! Ik moet en ik zal ervoor zorgen dat zij borstvoeding krijgen! We passen een aantal borstschilden totdat we de juiste maat hebben gevonden. Stap voor stap legt de lactatiekundige uit hoe de borstkolf werkt. Ik moet wennen aan het kolven; het is niet pijnlijk, maar fijn vind ik het ook niet. Helaas moet ik de eerste druppels borstvoeding weggooien vanwege alle medicatie die ik heb gekregen en nog steeds krijg. Dit vind ik erg moeilijk, maar ik stimuleer de melkstroom door alvast te kolven waardoor de productie omhoog gaat. Ik moet iedere 2 à 3 uur kolven (24/7). En de lactatiekundige zal de eerste dag mee blijven kijken om ervoor te zorgen dat ik de borstschilden goed op mijn borsten plaats zodat ik geen ongemakken zal gaan ervaren.

Na het kolven en het ontbijt komt er een gynaecoloog en een verpleegkundige langs om alle controles te doen. De gynaecoloog neemt ondertussen de tijd om uit te leggen wat er op de operatiekamer allemaal is gebeurd en waarom ik tijdens de operatie alsnog algehele narcose heb gekregen. Mijn vriend en ik schrikken hier behoorlijk van! Maar het lijkt nu allemaal goed te gaan en één infuus mag eruit, maar de andere moet nog even blijven zitten omdat de medicatie nog niet helemaal gestopt mag worden. Ook mag mijn blaaskatheter eruit mits ik zelf uit bed kan komen om naar het toilet te gaan. “Ja hoor! Dat lukt me wel” zeg ik. Maar jeetje wat valt dat tegen! Met een beetje hulp van de verpleegkundige en met mijn wilskracht lukt het uiteindelijk toch! Ik wil zo snel mogelijk weer mobiel zijn zodat ik niet meer afhankelijk ben en zelf naar onze dochters kan wanneer ik dat wil. Nu ik toch uit bed ben moet ik gelijk maar even gaan douchen/opfrissen zodat we daarna EINDELIJK naar onze dochters kunnen! Ik ben werkelijk gesloopt na het douchen. Alles doet pijn en ik kan amper nog op mijn benen staan en ik ben kotsmisselijk, maar wat is het fijn om na weken plat te hebben gelegen weer uit bed te zijn! Ik voel mij ondanks alles weer een beetje mens!

In een rolstoel word ik naar de NICU gebracht, naar onze dochters. Voordat we de NICU op mogen moeten mijn vriend en ik onze handen wassen en desinfecteren. Hand en pols sierraden moeten af en ook nagellak is verboden. Hygiëne is heel belangrijk omdat onze dochters heel kwetsbaar en gevoelig zijn voor bacteriën en virussen. We gaan naar binnen en daar liggen ze dan; elk in een couveuse, naast elkaar. Ik neem alles in mij op; elk detail. De verpleegkundige die voor onze dochters zorgt neemt alle tijd om uit te leggen waar alle draadjes en slangetjes en de bijbehorende apparatuur voor dienen. Hun hartslag, ademhaling, bloeddruk, saturatie en temperatuur wordt gemeten en wordt weergegeven op de monitor naast de couveuse; als er iets vertraagt of versnelt klinkt er een alarm. Op dit moment ademen ze zelfstandig, maar zodra ze “vergeten” te ademen en/of hier te moe voor zijn neemt een apparaat het voor ze over. Voeding krijgen ze via een sonde en via een infuus krijgen ze medicijnen en soms ook voeding en/of vocht. Doordat de bloedvaatjes nog zo dun en kwetsbaar zijn zal er vaak een nieuw infuus moeten worden ingebracht/geprikt. Hun huidje is nog doorzichtig; hun oogjes zijn nog gesloten en het kleinste pampertje komt tot halverwege hun borst zo klein zijn ze.
We mogen de deurtjes van de couveuse open maken om Eliza en Sienna vast te houden → een hand op het hoofdje en een hand onder de voetjes zodat ze zich geborgen voelen of een vinger geven om vast te houden; we mogen ze niet strelen want dat geeft te veel prikkels die ze niet kunnen verwerken. We moeten de temperatuur op de monitor goed in de gaten houden als we de deurtjes open doen; Eliza en Sienna kunnen hun temperatuur nog niet zelf regelen en koelen dus snel af. Het advies is om de deurtjes zoveel mogelijk gesloten te houden en tijdens de verzorg momenten te helpen door Eliza en Sienna vast te houden en te troosten. Het wordt mij allemaal even te veel. Ik ben moeder van twee kleine dappere meisjes en ik mag alleen maar toekijken hoe een ander voor ze zorgt; mijn hart breekt en ik begin te huilen. Mijn vriend besluit dat het beter is om even terug te gaan naar de afdeling; om erover te praten; het even te laten bezinken; om te kolven; te eten en misschien wel even te slapen. Ik wil onze meisjes niet alleen laten, maar ik besef me dat het beter is om te gaan.

Mijn vriend helpt mij in bed en komt bij mij liggen. Hij houdt mij stevig vast terwijl ik lig te huilen. Hij kalmeert mij en we praten over onze dochters en over wat we zojuist allemaal hebben gezien en gehoord. De impact van twee extreem prematuren is groter dan wij ooit van te voren hadden kunnen bedenken. Dan komt de lactatiekundige mijn kamer binnen; het is weer tijd om te kolven, iets waar ik op dit moment eigenlijk helemaal geen behoefte aan heb. Maar het moet en dat besef ik mij nu maar al te goed. Het is een van de weinige dingen die ik wel voor onze dochters kan doen en zeker niet onbelangrijk. Dit idee geeft mij de kracht en energie om mij volledig op het kolven te richten; en het werkt! Beide borsten produceren “vloeibaar goud”. Het is nog niet veel, maar voldoende om onze dochters te kunnen voeden. En plotseling overheerst er trots en blijdschap in plaats van verdriet. Terwijl mijn vriend de borstvoeding naar de NICU brengt lig ik in bed en val ik door de rust en de stilte in een diepe slaap. Enkele uren later word ik weer wakker. Ik ben ontspannen en voor het eerst vandaag kan ik eten zonder daar een knoop van in mijn maag te krijgen. Na het eten moet ik weer kolven. De afgekolfde melk brengen we naar de NICU waar we meteen een verzorgmoment kunnen en mogen meemaken. Het pampertje wordt verschoond en alle draadjes en slangetjes worden gecontroleerd. Ook wordt het mondje schoongemaakt. Bij ieder verzorgmoment worden Eliza en Sienna gedraaid; zijligging en rugligging worden afgewisseld. Het is heel fijn om hierbij aanwezig te zijn en om onze dochters hierbij te kunnen troosten. Na de verzorging hebben we een gesprek met de neonatoloog in de familiekamer. Tijdens dit gesprek wordt de toestand van Eliza en Sienna besproken; gezien de omstandigheden doen ze het erg goed en ook de eerste onderzoekjes leveren geen zorgwekkende resultaten. Helaas zegt dit niets over hoe de toekomst eruit zal gaan zien. Ieder uur kan de situatie bij extreem prematuren veranderen en dat maakt het allemaal heel onzeker. Wij beseffen ons dat we nog een lange weg hebben te gaan voordat de eindstreep in zicht komt. We moeten in ieder geval rekening houden met de resterende 16 weken zwangerschap. In deze 16 weken zullen er veel stapjes vooruit gezet worden, maar ook veel stapjes weer terug. En die stapjes terug kunnen heel heftig en/of kritiek zijn. Iedere dag krijgen wij een update over hoe onze meisjes ervoor staan. Mijn vriend en ik hebben veel met elkaar gepraat over hoe ver we willen gaan om de eindstreep te halen; en we maken kenbaar dat wij niet willen dat onze dochters lijden of onnodig pijn hebben. De neonatoloog zegt dat dit een heel goed besluit is; een besluit die veel ouders zouden moeten maken, maar niet kunnen of durven maken. Hij zegt dat wij er samen wel komen. We kunnen 24/7 met onze vragen en zorgen terecht en krijgen hulp van maatschappelijk werk. Met een positief gevoel keren we terug naar onze dochters. We kunnen uren naar ze kijken. Zo klein als ze zijn, hun karakter is al duidelijk aanwezig. Eliza is heel beweeglijk en lijkt sprekend op haar vader, terwijl Sienna heel rustig is en op mij lijkt met haar sproetje op haar arm. We zijn verliefd!

De tijd vliegt voorbij en we krijgen honger; het avondeten is al even geleden in mijn kamer neergezet; is afgekoeld en ziet er niet erg smakelijk meer uit. Gelukkig ligt het LUMC direct naast het station en het centrum van Leiden dat mijn vriend besluit iets lekkers te gaan halen. Een soort feestmaal; dat hebben we wel verdiend. Na het eten moet ik weer kolven en gaan we nog een keer bij onze dochters kijken. We wensen ze een goede nacht; geven ze een handkus en zeggen “welterusten, ik hou van jou”

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *