[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”3.0.47″][et_pb_row _builder_version=”3.0.48″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”3.0.47″ parallax=”off” parallax_method=”on”][et_pb_text _builder_version=”3.0.74″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”]

Op de operatiekamer, na de bevalling van Emi, terwijl alles in gereedheid werd gebracht om mij onder narcose te brengen keek ik naar de lampen; in dezelfde operatiekamer in waarschijnlijk dezelfde lampen zag ik vijf jaar geleden letterlijk het leven uit mij vloeien.  Op dat moment werd ik overvallen door emoties; zo ontzettend veel emoties; ik probeerde mij groot te houden en te denken aan Emi; mijn dochter die ik net na een voldragen zwangerschap op de wereld had gezet; maar de gynaecoloog zag de paniek in mijn ogen. De tranen stroomden inmiddels over mijn wangen op het moment dat ik onder narcose werd gebracht niet wetende of ik nog wakker zou worden.

Ik kwam bij; ik was 3,5L bloed verloren, ik had heel erg veel pijn en de eerste 48 uur waren kritiek, maar dat deed er helemaal niet toe; ik leefde nog en ik wilde op dat moment alleen maar mijn dochter in mijn armen sluiten, haar bewonderen, aan haar ruiken, haar kussen en vertellen dat ik haar nooit meer in de steek zal laten. Daar waar ik mij niet aan Lars durfde te binden uit angst om ook afscheid van hem te moeten nemen, klampte ik mij nu helemaal vast aan Emi, onafscheidelijk het liefst 24/7, zelfs als haar papa haar vast hield voelde ik de drang om haar vast te houden; heel dichtbij. Eenmaal thuis leefden we in onze “roze” bubbel, maar naarmate de dagen voorbij gingen werd ik steeds vaker overvallen door die zelfde emoties als op de operatiekamer. En dan heb ik het niet over de “kraamtranen” waar vrijwel iedere kersverse moeder wel eens last van heeft gehad. Nee deze emoties gaan dieper, veel dieper en proberen mij iets duidelijk te maken. Ik hield en houd mij groot naar de buitenwereld, zelfs naar mijn vriend en zeker naar mijn kinderen, maar als ik alleen ben dan huil ik.

Ik probeer het zoals altijd weg te stoppen alsof het er niet is, zoals van mij verwacht word; maar deze emoties zijn zo sterk dat ik er ‘s nachts wakker van lig of over droom en ook overdag wordt ik er regelmatig door overvallen. Maar ik wil er niet aan; niet nu alsjeblieft. Emi is bijna drie maanden en in deze maanden zijn er een aantal dingen gebeurd die deze emoties alleen maar versterken. Om Emi te kunnen voldragen heb ik werkelijk alles op moeten geven; wat ik natuurlijk met alle liefde heb gedaan en zo weer zou doen, maar daar betaal ik nu wel wéér een prijs voor. Ik heb een aantal weken geleden te horen gekregen dat mijn contract niet kan worden verlengd, omdat ik sinds augustus 2016 niet meer heb gewerkt vanwege de te verwachten complicaties tijdens de zwangerschap als ik wel door zou werken, waar trouwens heel erg veel begrip voor was gezien mijn verleden. Ik had hier niet op gerekend, maar dit heeft wel gevolgen, want met een WW-uitkering krijg je maar 70% van je salaris plus dat je bij het UWV meteen aan allerlei plichten vast zit waar ik nu absoluut niet op zit te wachten. Het herstel van de bevalling, 3,5L bloedverlies en een operatie om het bloeden te stoppen gaat met vallen en opstaan. Ik doe een stap vooruit en dan vervolgens twee weer terug. Ik kan weinig hebben, ben snel overprikkeld en heb daardoor snel vreselijke hoofdpijn, heb soms totaal geen energie en door de emoties waar ik in mijn hoofd toch wel heel erg mee bezig ben voel ik mij somber, heb ik veel verdriet en kan ik maar moeilijk genieten van mijn gezin en van het leven. Ik moet mijn rust nemen en iedere dag een middagdutje doen van de huisarts en de gynaecoloog, omdat wat ik heb gedaan en vooral heb gelaten om Emi te kunnen krijgen wederom heel erg veel van mijn lichaam heeft gevraagd. Maar hoe dan?! Ik heb een baby’tje, maar ook nog een peuter van bijna drie die niet tussen de middag slaapt. Hulp vragen aan familie/vrienden; maar aan wie dan?!
Na het verlies van Eliza☆ & Sienna☆ is het voor ons heel erg duidelijk geworden dat wij niet op onze familie en “vrienden” kunnen terugvallen en steun kunnen verwachten. Op een paar fantastische uitzonderingen na staan wij er alleen voor en dat maakt het extra moeilijk en weet ik soms van ellende niet hoe ik de dag door moet komen.

Het is mij de afgelopen maanden duidelijk geworden dat ik de afgelopen jaren in de overlevingsmodus heb gezeten en nog steeds zit en alles wat ik heb meegemaakt en heb moeten doorstaan om te zijn waar ik nu ben samen met mijn vriend en vier kinderen (twee om voor te zorgen en twee voor altijd in ons hart); de emoties nooit heb toegelaten en als ze er wel waren deze altijd heb weg gestopt omdat het van mij verwacht werd. Ik kan niet meer; ik heb de energie niet meer om altijd maar te moeten vechten en mezelf te verdedigen; om continu pijn te worden gedaan door de mensen om wie ik geef. Ik ben niet gelukkig ondanks het intense geluk van mijn gezin waar ik zo ontzettend dankbaar voor ben! Ik ben op dit moment niet de vrouw, partner en moeder die ik wil zijn. Ik kies nu, na al die jaren te hebben geluisterd naar anderen, voor mezelf en voor mijn gezin. Ik heb besloten om alle emoties toe te laten en met hulp te gaan verwerken. Ik heb nu al een knoop in mijn maag; morgen naar de psycholoog!

  IK GA WEER LEVEN IN PLAATS VAN OVERLEVEN!

 

 

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *