[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”3.0.47″][et_pb_row _builder_version=”3.0.48″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”3.0.47″ parallax=”off” parallax_method=”on”][et_pb_text _builder_version=”3.0.74″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”]

Een paar dagen na de positieve test hadden mijn vriend en ik de afspraak bij de gynaecoloog. Nog vol ongeloof namen we plaats in haar spreekkamer. Ze bekeek eerst de uitslagen van mijn vriend; “keurig in orde” zei ze. Daarna bekeek ze mijn uitslagen; het was even stil, maar uiteindelijk zei ze “volgens deze uitslagen ben je in verwachting”! We knikten en vertelden haar van de positieve test. Ze rekende uit dat ik op dat moment bijna vijf weken zwanger zou zijn. Ze stelde voor om een afspraak te maken met een verloskundige bij ons in de buurt voor de eerste controle en een echo, omdat er nu geen aanleiding zou zijn om een medisch traject in te gaan.

We woonden toen nog niet zo lang in Heemstede en dus zochten we op internet naar een verloskundige bij ons in de buurt. Het maken van een afspraak stelden we nog even uit; het was nog maar zo pril. Het telefoonnummer zetten we allebei in onze telefoon voor het geval dat. Het liefst wilden we het nog een aantal weken voor ons houden totdat we zeker wisten dat het goed zat, maar omdat de opa van mijn vriend op sterven lag en hij zich toch al eens af had gevraagd of de ooievaar familie is van de pelikaan besloten we dat we het hem in ieder geval wilden vertellen en dan volgen automatisch ook onze ouders en broers en zussen. Voordat we het wisten was het algemeen bekend. Ondanks dat ik behoorlijk misselijk was en mijn vriend zijn opa al lange tijd op sterven lag besloten we in goed overleg toch op onze reeds geboekte vakantie naar Rhodos te gaan. Enkele dagen voor vertrek gaat mijn vriend ook nog eens flink door zijn enkel tijdens een tenniswedstrijd. De krukken konden gelukkig thuis blijven, maar zijn enkel moest hij iedere dag wel stevig inpakken. Gelukkig ging het snel beter en hebben we een paar heerlijke dagen gehad. Daar waar ik normaal met gemak een paar uur in de zon kon liggen had ik nu echt last van de warmte en de geur van het ontbijtbuffet maakte mij zó onwijs misselijk dat mijn vriend voor het ontbijt zorgde. We vonden het heel bijzonder om te merken dat mijn lichaam in zo’n korte tijd al zo aan het veranderen was en dat de zwangerschapshormonen steeds meer aanwezig waren. Helaas moesten we onze vakantie na negen dagen vroegtijdig afbreken; de opa van mijn vriend was na een lang ziekbed nu dan toch overleden. Enkele dagen na de uitvaart van opa was onze vakantie voorbij en gingen we weer aan het werk.

Het vroege opstaan viel behoorlijk tegen. De vermoeidheid en de toenemende hormonen zorgden ervoor dat ik een innige relatie kreeg met ons toilet. Maar toch lukte het mij om ‘s morgens naar mijn werk te gaan; met plastic tassen voor het grijpen naast mij in de auto. Ik kon mijn werk gewoon uitvoeren op enkele onderdelen na in verband met de röntgenstraling en daarom heb ik mijn leidinggevende meteen verteld over de zwangerschap zodat hier rekening mee gehouden kon worden. Na het werk kleed ik mij altijd om; uniform uit en mijn eigen kleding aan; zo ook op dinsdag middag ik had mijn eigen kleding nog maar net aan toen ik iets voelde stromen. Ik ging meteen naar het toilet; bloed, heel veel bloed. Ik probeerde rustig te blijven, maar van binnen schoot er van alles door mijn hoofd. Ik was nog op het werk en dacht ik loop meteen even langs de poli gynaecologie; misschien dat zij iets voor mij konden betekenen. Maar ze vonden het niet nodig om even naar mij te luisteren en/of te onderzoeken. Ik was pas negen weken zwanger en een miskraam zou heel goed kunnen werd mij gezegd. Ik moest het afwachten. Verslagen en angstig ging ik naar huis. Ik kroop huilend ons bed in en wachtte tot mijn vriend thuis kwam. Ik vertelde over het bloedverlies en dat het mogelijk een miskraam is en dat we moeten afwachten. Toen zei hij “we gaan helemaal niet afwachten, maar we gaan de verloskundige bellen, op hun website staat dat je moet bellen bij bloedverlies”. Ik durfde niet te bellen; omdat we ons nog steeds niet hadden aangemeld. Maar mijn vriend vond dat onzin en belde de verloskundige. Het eerste wat ze zei was “wat goed dat je belt!” Ze luisterde naar ons verhaal en stelde daarna veel vragen. Omdat ik op dat moment geen buikpijn of koorts had vond de verloskundige het niet nodig om diezelfde avond nog een afspraak te maken, maar de volgende dag moest ik langs komen voor controle en tot die tijd moest ik het rustig aan doen.

Ik deed die nacht geen oog dicht en telkens als ik iets dacht te voelen ging ik naar het toilet om te kijken of ik (nog) bloedverlies had. Ik maakte mij echt zorgen en was bang om ons baby’tje te verliezen, maar we konden niets anders dan afwachten. Eenmaal bij de verloskundige was ik echt op van de zenuwen dat de verloskundige zei “we gaan eerst maar even een echo maken om te kijken hoe het ervoor staat voordat we gaan praten”. Ze voelde mij goed aan en ik was blij dat er een eind kwam aan die onzekerheid. Ik durfde niet mee te kijken, maar al snel zei ze “kijk hier eens, ik zie een prachtig hartje kloppen”, ik kon het niet geloven; hoorde ik dat goed? Ik keek op het scherm en ook ik zag het hartje kloppen en ik begon te huilen van blijdschap. En toen zei ze “en hier zie ik nog een prachtig hartje kloppen”, mijn vriend en ik keken elkaar aan en pakten elkaars hand stevig vast. Beide vruchtjes zagen er keurig uit en lagen precies op schema qua groei; op dit moment was er geen reden om aan te nemen dat er een miskraam zou volgen.

Ons hart stroomde over van liefde en geluk, we krijgen een tweeling!

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *