[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”3.0.47″][et_pb_row _builder_version=”3.0.48″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”3.0.47″ parallax=”off” parallax_method=”on”][et_pb_text _builder_version=”3.0.74″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”]

Er kon geen oorzaak gevonden worden voor het bloedverlies; dit kon van alles zijn. Ik moest het rustig aan doen en heel goed naar mijn lichaam luisteren; mocht het bloedverlies toenemen, kreeg ik buikpijn en/of koorts dan moest ik direct contact opnemen met de verloskundige of het ziekenhuis waar ze mij naartoe zou gaan overdragen. Want mijn zwangerschap moest medisch begeleid gaan worden aangezien ik in verwachting was van twee baby’tjes. Een fijne gedachte dat je weet dat je in goede handen bent.

Ik werd overgedragen aan het ziekenhuis waar ik werkte; wel zo praktisch! Ik had gevraagd of dit kon bij de gynaecoloog waar we inmiddels al bekend waren en goede ervaringen mee hadden. Helaas kregen we, de volgende dag, van de verloskundige te horen dat deze gynaecoloog binnenkort zou gaan stoppen (een sabbatical) en dat zij tevens geen meerlingzwangerschap mocht begeleiden en dat ik dus door een van haar collega’s begeleid zou gaan worden. De afspraak werd gepland op 2 augustus, ik zou dan 11 weken en 3 dagen zwanger zijn.

Het bloedverlies stopte gelukkig binnen een paar dagen, maar de zwangerschap vroeg echt heel erg veel van mijn lichaam. Het minste of geringste was al te zwaar. Ik was 24/7 misselijk en moest geregeld overgeven; ik was doodop! Na een werkdag  werd ik meteen door mijn lichaam “gestraft” met nóg meer overgeven en harde buiken; dat ik in overleg met mijn leidinggevende besloot mij ziek te melden zodat ik mij volledig op de zwangerschap kon focussen. De kleintjes in mijn buik waren nu even belangrijker dan werken. Ik wist dat dit de beste beslissing was, maar het heeft heel lang geduurd voordat ik dit kon accepteren. Ik, die eigenlijk nooit stil kan zitten, was nu ineens beste vriendjes met mijn bed, de bank en het toilet!

Los van wat praktische zaken hebben wij nooit aan het idee hoeven wennen dat wij twee baby’tjes zouden gaan krijgen. Het was meteen goed; ze waren van ons en zó welkom! Onze omgeving daarentegen kon het maar niet geloven en/of beseffen en laat staan zich verplaatsen in wat deze zwangerschap met mij doet.

Ondanks dat ik mij zo slecht voelde keken we op internet al naar een kamertje, zochten we naar een praktische en compacte kinderwagen, vroegen wij ons af of de auto wel groot genoeg was en fantaseerden wij over het geslacht van onze baby’tjes. Ik was op en top zwanger, maar door hiermee bezig te zijn werd het steeds meer tastbaar.

Dinsdag 2 augustus brak aan; de uren kropen voorbij en de spanning nam toe. In het ziekenhuis werd eerst de termijnecho + nekplooimeting verricht. We hadden geen idee wat een nekplooimeting was, maar het was in orde zei de echoscopist; ze zei verder niet of het goed was met de kleintjes; we zagen dat ze bepaalde metingen deed en deze doorgaf aan haar collega die de gegevens invoerde in de computer. Het voelde allemaal heel onpersoonlijk, maar wij zaten alleen maar verliefd naar onze kleintjes te kijken die in onze ogen al flink waren gegroeid. Aansluitend werd mijn bloeddruk gemeten. Daarna hadden we een gesprek bij de gynaecoloog.

Na lang wachten namen we plaats in de spreekkamer van dr. Jan M. Het leek wel of hij geen tijd voor ons had. Hij keek op zijn computer; naar de gegevens van de echo. En mompelde iets van “twee-eiige tweeling, tussenschot, groei conform zwangerschapsduur”. Hij ging er volgens mij van uit dat we al op de hoogte waren van alle mogelijke risico’s die deze zwangerschap met zich mee zou kunnen brengen. Maar we waren nog helemaal niet geïnformeerd, dat zouden we tenslotte vandaag allemaal te horen krijgen had de verloskundige tegen ons gezegd. Daar was hij duidelijk niet op voorbereid; ik kon een foldertje halen bij de balie; daar staat alles in zei hij. Hij vroeg ook niet hoe het met mij ging en of ik ergens last van had. En op vragen van mijn kant als “Is het normaal dat ik zó extreem misselijk ben en dat ik alleen maar op mijn bed of de bank kan en wil liggen?” “Ik heb heel erg last van harde buiken, ik maak mij daar zorgen om, is dat normaal?”. Hij deed het overkomen alsof het volkomen normaal was; dat iedere zwangere vrouw daar last van heeft en dat ik daar gewoon even doorheen moet.

We maakten een vervolg afspraak samen met de 20-weken echo. We kregen wat foldertjes mee en met een heel dubbel gevoel gingen we naar huis. Heel blij dat we onze kleintjes weer hadden gezien en totaal in de war door wat we zojuist hadden meegemaakt.
Het is mijn eerste zwangerschap en weet dus ook niet of dit normaal was of niet. Ik had wel eens gehoord dat een medische zwangerschap heel anders verloopt, dat je meer als nummertje wordt behandeld dan als een zwangere vrouw. Ik had een hoop verwacht, maar dit niet.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *