[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”3.0.47″][et_pb_row _builder_version=”3.0.48″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”3.0.47″ parallax=”off” parallax_method=”on”][et_pb_text _builder_version=”3.11.1″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” header_letter_spacing=”2px” header_font=”Signature Alt||||||||” text_font=”Montserrat||||||||”]

We zijn verliefd en zó trots op die twee kleintjes in mijn buik. Uren kunnen we naar de fotootjes kijken die we hebben meegekregen van de echoscopiste. Terwijl we naar de fotootjes kijken fantaseren we over de twee kleintjes en denken we na over praktische zaken. We lezen de foldertjes die we hebben meegekregen, maar de informatie waar we naar verlangen; informatie over onze zwangerschap dat stond er niet in. We besloten onze vragen en zorgen op te schrijven. Ik belde het ziekenhuis; ik vertelde wat er de vorige keer was gebeurd en dat ik graag op korte termijn een afspraak wilde maken om onze vragen en zorgen te bespreken en om goed geïnformeerd te worden over deze, voor ons hele bijzondere, zwangerschap. De assistent vond dit niet meer dan logisch en plande een afspraak in bij dr. Robert H. (dr. Jan M. was op korte termijn niet beschikbaar en eigenlijk vond ik dat helemaal geen probleem).

Ik word met de dag zieker en zieker; zelfs een slokje water komt er met dezelfde vaart weer uit. Ik wil alleen maar liggen en vooral helemaal niets doen en zelfs dan voel ik mij zó beroerd; dr. Jan M. had gezegd dat er niks aan te doen is en dat het erbij hoort. Ik moet volhouden; maar hoe dan?! Ik maak mij zorgen over de twee kleintjes; zullen zij wel genoeg voedingsstoffen binnen krijgen om goed te groeien en ontwikkelen? Er zijn dagen dat ik het niet meer zie zitten; zó beroerd; dat ik lig te huilen van ellende. Reden genoeg voor mijn vriend om de huisarts te bellen en te vragen of hij op huisbezoek kan komen. De huisarts schrok van de toestand waarin hij mij aantrof en deed meteen een paar testjes. Ik was (nog) niet uitgedroogd, maar ik kon zo niet doorgaan. Hij vroeg of ik al medicatie had gekregen van de gynaecoloog; verbaasd keek ik hem aan en zei “volgens de gynaecoloog hoort het erbij”. Ja in mindere mate; maar jij hebt HG en moet nu medicatie krijgen voordat je uitdroogt! En hij stuurde mijn vriend meteen naar de apotheek om medicatie te halen terwijl de huisarts mij een infuus gaf met vocht en mineralen om aan te sterken. Ook gaf hij iets tegen de misselijkheid. Ik voelde dat er weer kleur op mijn gezicht kwam. Mijn vriend kwam weer thuis met de medicatie; mocht ik hiervan niet opknappen dan moest ik meteen contact opnemen met de praktijk en zou ik wat anders krijgen.

In de dagen erna merkten we meteen verschil. Ik was nog steeds extreem misselijk, maar ik kon wel weer iets eten en drinken en het meeste daarvan hield ik dan ook binnen. Ik had ook niet meer de behoefte om de hele dag te liggen. Ik wilde juist als ik mij goed voelde iets doen; al was het maar even naar buiten. Als ik té veel deed merkte ik dat meteen; ik kreeg harde buiken en/of ik moest vrijwel meteen overgeven. Goed luisteren naar mijn lichaam dus!

We namen plaats in de spreekkamer van dr. Robert H. We vertelden hoe wij onze vorige afspraak met dr. Jan M. hadden ervaren en dat we weinig tot geen informatie hadden gekregen betreft onze zwangerschap. Hij luisterde en begreep volkomen dat wij deze afspraak hadden gemaakt. Aangezien dr. Jan M. mijn behandelend arts was; zou hij dit met hem bespreken zodat dr. Jan M. bij een volgende afspraak wist hoe en wat. We knikten instemmend; een arts mag best weten dat hij nalatig is geweest; misschien dat hij mij een volgende keer wel serieus neemt of in ieder geval doet alsof.
dr. Robert H. nam alle tijd om ons te informeren over onze tweelingzwangerschap. Bij de echo is vastgesteld dat wij een  diamniotische dichorale tweeling verwachten; een twee-eiige tweeling met elk een eigen vruchtzak en placenta. Omdat ze ieder uit een andere eicel en zaadcel zijn ontstaan, zijn de baby’tjes niet identiek. Genetisch gezien zijn het dus gewoon broer en zus (of twee broers of twee zussen). Dit type tweelingzwangerschap is het minst risicovol, maar zeker niet zonder risico’s/complicaties. Overmatig braken; ijzer, mineralen en vitaminen tekort; hoge bloeddruk en bewegingsbeperkingen is niet ongewoon. De controles zullen vooral gericht zijn op de groei en de conditie van de baby’tjes middels echo en/of CTG. Ook moeten we rekening houden met een vroeggeboorte van de tweeling. Een tweeling wordt gemiddeld bij 37 weken geboren, maar dit kan ook al enkele weken eerder zijn. Als ik last krijg van pijnlijke harde buiken die komen en gaan, menstruatie-achtige krampen, lage rugpijn die komt en gaat en/of onverklaarbaar vochtverlies uit mijn vagina moet ik meteen contact opnemen met het ziekenhuis ook al is dit midden in de nacht.
Omdat ik al regelmatig last heb van pijnlijke harde buiken hebben we dit meteen kenbaar gemaakt. Na lichamelijk onderzoek ging dr. Robert H. ervan uit dat het te maken had met de snelle groei van de baarmoeder passend bij de zwangerschapsduur. Ik moet gaan bijhouden wanneer ik last heb van harde buiken; hoe lang ze aanhouden en of ze pijnlijk zijn en wanneer ik het niet vertrouw moet ik wederom direct contact opnemen met het ziekenhuis.
We waren ruim 1,5 uur verder, maar al onze vragen werden beantwoord en onze zorgen werden besproken. Dit gesprek gaf ons echt het gevoel in goede handen te zijn. Opgelucht en tevreden verlieten we het ziekenhuis.

Door de medicatie voel ik mij stukken beter. Ik overleg met mijn leidinggevende of het misschien mogelijk is om een paar uurtjes per week te komen werken; niet in mijn eigen functie, maar wel op de werkvloer onder de mensen. Natuurlijk is dat mogelijk. We vinden wel iets wat ik kan doen. Wel besluiten we dat ik volledig in de ziektewet blijf zodat wanneer het niet gaat ik gewoon naar huis kan gaan en er niks van mij verwacht wordt. Leuk als je komt, maar de baby’tjes zijn het belangrijkst. Ik vind het zó fijn dat ze mij echt het gevoel geeft dat de zwangerschap het belangrijkst is en dat werken op een tweede plaats komt. Ik probeer iedere werkdag minstens twee uurtjes te werken. Ik help bij de balie (patiënten ontvangen, afspraken maken, administratie etc.) of maak de weekplanning voor de laboranten. Maar al snel merk ik, ondanks dat deze taken lichamelijk niet belastend zijn, dat ik meer ongemakken krijg. Ik voel mij niet lekker, heb last van pijnlijke harde buiken en pijn in mijn onderrug. Ik voel mij bezwaard om dit toe te geven, maar ik zit bijna twee keer per week, na werktijd, op de verloskamers voor een extra controle omdat ik zoveel buikpijn heb. Een verloskundige of assistent gynaecoloog luistert naar mijn klachten en soms wordt er een echo gemaakt, maar ik krijg iedere keer te horen dat het bandenpijn is door de groei van de baarmoeder. Ik voel mij niet echt serieus genomen; alsof ze denken “daar heb je haar weer”. Totdat ik in de 17e week van mijn zwangerschap geadviseerd wordt door een verloskundige om te stoppen met werken en rustig aan te doen en bij een volgende afspraak bij dr. Jan M. te vragen of hij de lengte van mijn baarmoederhals wil controleren. Deze kan namelijk verkorten en dit kan betekenen dat ik té vroeg zal gaan bevallen tenzij het op tijd ontdekt wordt en er nog iets aan gedaan kan worden. Ik ben hier erg van geschrokken; ik kan niet anders dan naar dit advies luisteren. De volgende dag laat ik dit aan mijn leidinggevende weten; ze wordt in eerste instantie boos dat ik mij verplicht voelde om te werken en hierdoor niet naar mijn lichaam heb geluisterd, maar daarna zegt ze hele lieve woorden waardoor ik moet huilen en weet dat het echt oké is om thuis te blijven en rustig aan te doen.

De verloskundige was niet bevoegd om de lengte van de baarmoederhals te meten, maar door haar ervaring in academische ziekenhuizen zei ze dat het echt noodzakelijk is dit te controleren bij een meerlingzwangerschap en zeker in combinatie met mijn klachten. Ze vond dat ik hiermee niet kon wachten tot de 20-weken echo + controle afspraak en maakte een extra afspraak bij dr. Jan M. In de tussentijd was ik gaan Googelen naar informatie over en ervaringen met verkorting van de baarmoederhals bij een tweelingzwangerschap. Plotseling maakte ik mij onwijs veel zorgen!

We namen plaats in de spreekkamer van dr. Jan M. Hij vertelde ons dat hij van dr. Robert H. te horen had gekregen dat we niet tevreden waren over zijn handelen bij de vorige afspraak; hij beloofde beter zijn best te doen. Ook had hij inmiddels gelezen dat ik al behoorlijk vaak op extra controle ben geweest op de verloskamers. Ik vertelde over de buikpijn en aanhoudende pijnlijke harde buiken zowel bij inspanning als bij volledige rust en dat ik het advies heb gekregen om mijn baarmoederhals op te laten meten. Hij zei dat dit niet gebruikelijk is bij deze zwangerschapsduur en dat ze dit pas doen na 24 weken zwangerschap: dat is dé standaard in ieder ziekenhuis. Ik vertelde dat de verloskundige had gezegd dat dit in academische ziekenhuizen bij een meerlingzwangerschap en met mijn klachten standaard wordt gedaan omdat verkorting van de baarmoederhals kan betekenen dat ik te vroeg zal gaan bevallen en wanneer er sprake is van verkorting dat er dan nog iets aan gedaan kan worden. Volgens hem was dit niet het geval en hij wilde mijn baarmoederhals dan ook niet opmeten. Ik begon te huilen. Alle spanning kwam eruit. Huilend zei ik “de verloskundige heeft gezegd dat het moet gebeuren en ik heb er inmiddels zoveel over gelezen dat ik mij heel erg veel zorgen maak. Ik wil mijn baby’tjes zolang mogelijk veilig in mijn buik laten groeien; dat is toch ook uw prioriteit?  U kunt mijn zorgen misschien wegnemen door mijn baarmoederhals op te meten, dat is toch een kleine moeite?”. Hij wilde voor deze ene keer wel een uitzondering maken en zou bij de 20-weken echo (over 1,5 week) de lengte van de baarmoederhals laten bepalen. Mijn vriend en ik keken elkaar aan en dachten allebei oké als het echt niet anders kan dan moeten we maar wachten.

 

 

 

 

 

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *