[et_pb_section fb_built=”1″ admin_label=”section” _builder_version=”3.11.1″][et_pb_row admin_label=”row” _builder_version=”3.0.48″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”3.0.47″ parallax=”off” parallax_method=”on”][et_pb_text admin_label=”Text” _builder_version=”3.0.74″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”]

We geloven nog steeds dat we in goede handen zijn. Maar iets in mij zegt me dat ik wel eens (veel) eerder dan die 37 weken zou kunnen gaan bevallen. Ineens wil ik alles geregeld en klaar hebben voor de komst van onze twee kleintjes. Ik werd overvallen door de zogeheten nesteldrang; en hoe! De kast, commode en ledikantjes moesten in elkaar. Die muurschildering die ik in mijn hoofd had moest er nú komen. De duo kinderwagen die wij van mijn vader zouden krijgen wilde ik ook zo snel mogelijk uitzoeken en bestellen evenals de maxi cosi’s voor in de auto. En over de auto gesproken; de Fiat Punto sport moest plaats maken voor een Peugeot 307. Een stationwagen; zo een waarvan ik altijd zei “daar ga ik nooit in rijden”. We waren al even op zoek naar een gezinsauto en hadden al enkele proefritten gemaakt met verschillende merken, maar die waren het allemaal net niet. Deze Peugeot 307 mochten we voor een leuke prijs overnemen van de oom van mijn vriend en daar konden we geen nee tegen zeggen. En tot op de dag van vandaag hebben we hier geen spijt van! Ik maakte lijstjes met dingen die we nog moesten aanschaffen en zocht uit of het echt nodig was om alles keer twee te kopen.

Langzaamaan krijgt alles vorm. Langzaam omdat ik gewoon niet anders kan en mijn vriend (zeg maar gerust superman)  doet zoveel hij kan naast zijn fulltime baan en de zorg voor mij. Ik heb non-stop last van harde buiken. Dat gevoel is zó vervelend. Mijn buik voelt beurs, alsof ik constant spierpijn heb. Ook heb ik hierdoor minder adem en heb ik een benauwend gevoel op mijn borst. Ook als ik ga liggen, bij volledige rust, blijft mijn buik gespannen. Ik voel mij bezwaard om weer naar het ziekenhuis te gaan voor een extra controle, maar ik ga toch; ik maak mij tenslotte zorgen. Toevallig is de verloskundige van de vorige keer weer aanwezig; ze is zó lief voor me, maar is ook bezorgd. Ze vraagt naar de lengte van de baarmoederhals. Ik begon te huilen en zei “dr. Jan. M. gaat deze pas na 24 weken zwangerschap opmeten; dat is het protocol, maar voor mij maakt hij een uitzondering en laat hem opmeten bij de 20-weken echo over een paar dagen”. Ze werd boos; op dr. Jan M. en op de protocollen. Ze zei “ze moeten eens leren kijken en luisteren naar de patiënt”. Ze besloot een echo te maken om de conditie van de baby’tjes te controleren, ze knipoogde en zei “ik doe dit even vaginaal omdat ik het dan beter kan beoordelen” oftewel ik ga je baarmoederhals opmeten. Heel even stond mijn adem stil, maar ik laat het over mij heen komen. De stilte werd doorbroken toen ze zei “de lengte van je baarmoederhals is 2,3 cm; wel verkort, maar niet tè kort”. Ik ben opgelucht, maar ik zie aan de verloskundige dat er iets is. Ze zei “ik wil je zó graag doorverwijzen naar een academisch ziekenhuis, puur gevoelsmatig; maar dat kan pas wanneer de baarmoederhals korter is dan 2 cm”. We praten erover en besluiten dat we positief moeten blijven en al kom ik tien keer per week voor een extra controle; liever een keer te veel dan tè weinig! De verloskundige wil niks liever dan mijn behandelend verloskundige worden met de gynaecoloog als supervisor, maar helaas gaat ze voor langere tijd naar het buitenland en is dit waarschijnlijk de laatste keer dat ik haar zie. Ze adviseert rust, heel veel rust; in bed of op de bank; dat is het beste voor mij en voor de baby’tjes!

Ik doe wat mij is geadviseerd en lig veel in bed of op de bank. Mijn buik lijkt hierdoor iets meer ontspannen; maar mijn baby’tjes daarentegen worden een stuk drukker en sterker. Wauw wat is dit gevoel toch bijzonder en voor het eerst deze zwangerschap geniet ik!

We nemen plaats in de wachtkamer en wachten tot we worden binnen geroepen door de echoscopiste voor de 20-weken echo. We zijn licht gespannen en hopen dat alles goed gaat qua groei en ontwikkeling, maar we zijn vooral ook heel nieuwsgierig naar het geslacht van onze baby’tjes. De echoscopiste is geïrriteerd vanwege het feit dat er nergens is vermeld dat het een echo van een tweeling betreft; nu moet ze twee baby’tjes screenen in de tijd die ze normaal voor één baby’tje heeft. Niet onze fout, maar zo doet ze het wel overkomen. De sfeer is koud en kil en de echoscopiste is alles behalve vriendelijk. Mijn vriend zit naast me en we houden elkaars hand stevig vast en we proberen ons vooral op de baby’tjes te concentreren. Een bijzonder moment; een mijlpaal. Beide baby’tjes worden gescreend en er worden, voor zover dat mogelijk is, geen afwijkingen gezien en de groei en ontwikkeling van de baby’tjes is precies conform de zwangerschapsduur. Ze heeft eigenlijk geen tijd meer om naar het geslacht van de baby’tjes te kijken, maar omdat ze beseft dat ze niet zo vriendelijk is geweest kijkt ze toch nog even snel. Een jongen én een meisje. Wat zijn we blij en wat zijn we enorm trots; met een grote grijns op ons gezicht nemen we weer plaats in de wachtkamer en wachten we op dr. Jan M.
In de spreekkamer van dr. Jan M. wordt mijn bloeddruk gemeten door de doktersassistent en dr.Jan M. is in tegenstelling tot de vorige keren heel geïnteresseerd en meelevend; we krijgen eindelijk een goed gevoel bij hem. Hij houdt woord en meet zelf de lengte van mijn baarmoederhals aangezien de echoscopiste daar geen tijd voor had. Deze is nog steeds 2,3 cm; wel verkort, maar hij ziet geen reden om nu in te grijpen. Hij adviseert, net als de verloskundige, rustig aan te doen en vooral te luisteren naar mijn lichaam. Ook zegt hij dat ik altijd voor extra controle mag komen of eigenlijk moet komen als ik het niet vertrouw; liever een keer te veel dan te weinig. We spreken af dat ik vanaf 24 weken zwangerschap sowieso iedere week op controle moet komen. We weten niet wat we horen, maar we verlaten opgelucht en positief het ziekenhuis.

Die paar uurtjes in het ziekenhuis zorgden ervoor dat mijn buik weer zo hard was als een voetbal en ook de kindjes waren heel actief. Mijn vriend en ik besloten in bed te gaan liggen; even na te praten; naar een film te kijken; eten te bestellen en vroeg te gaan slapen.

Omdat de 20-weken echo niet zo “gezellig” was verlopen en we ook geen fotootjes hadden meegekregen besloten we te informeren bij een echopraktijk naar de mogelijkheden van een 3D echo bij een tweeling. Een 3D echo bij een tweeling wordt het mooist rond de 23e week van de zwangerschap; daarna wordt het steeds voller in de buik en kan een mooie echo van beide kindjes niet worden gegarandeerd. We maakten een afspraak op vrijdag 14 oktober, ik ben dan 22 weken zwanger.

We maakten allebei een lijstje met jongens en meisjesnamen. Hoe ons meisje zal gaan heten wisten we meteen. Hoe onze kleine man zal gaan heten daar kwamen niet uit. Op onze lijstjes stonden wel veel dezelfde namen, maar hij moet wel passen bij de naam van ons meisje en bovenal goed voelen, moeilijk! Gelukkig hebben we nog even om daar over na te denken. We kiezen ook niet voor het standaard roze en blauw, maar voor groen en paars. Het uiltjes thema wordt flink doorgevoerd; toen lang niet zo populair als nu; veel moet ik daarom zelf maken of laten maken: gordijntjes, boxkleden, beddengoed, muurschildering, accessoires en ga zo maar door. Hun kamertje krijgt steeds meer vorm en wat ben ik er graag aan het rommelen. Je voelt er onze liefde voor onze baby’tjes. Ze zijn zó welkom!

Zolang ik veel rust blijft mijn buik redelijk ontspannen. Maar zodra ik ook maar iets doe wat mijn buik niet fijn vindt; zoals iets oprapen; wordt mijn buik keihard. In huis weet ik inmiddels heel goed wat ik wel en niet kan doen. Al ik iets laat vallen dan laat ik het liggen. Als ik heb gedoucht of naar de wc ben geweest dan moet ik daarna gaan liggen. Mijn vriend zorgt er iedere dag voor dat er ontbijt, lunch en tussendoortjes in de koelkast liggen zodat ik niet in de keuken hoef te staan om iets klaar te maken. Het is niet ideaal en al helemaal niet zoals ik het mij had voorgesteld, maar als dit de manier is om mijn buik rustig te houden dan is dat maar zo. Ik heb alles over voor onze baby’tjes.

We hebben heel veel zin in de 3D echo en kijken er heel erg naar uit om onze baby’tjes weer te zien en horen. De echoscopiste is echt heel lief en voordat ze met de echo begint zorgt ze ervoor dat ik comfortabel lig. Wat een verschil met een echo in het ziekenhuis; nu al! Ze neemt alle tijd om eerst allebei de baby’tjes te screenen. Ze verteld en wijst alles aan wat ze ziet en telt 20 vingertjes en 20 teentjes. Maar dan verteld ze dat wij twee meisjes verwachten in plaats van een jongen en een meisje. Mijn vriend trok een beetje wit weg en zei “twee meisjes? geen jongen?”. De echoscopiste lachte en controleerde het voor de zekerheid nog een keer, maar nee er was echt geen piemeltje te zien. De 3D echo is echt heel bijzonder; zo echt; zo tastbaar. Onze dochters; alles zit er op en aan en doet wat het moet doen; ze hoeven nu alleen nog maar te groeien. Mijn vriend is inmiddels bekomen van de schrik en zit stapel verliefd en trots naar zijn dochters te kijken.

De lijstjes met jongensnamen verdwenen in de prullenbak en maakten plaats voor lijstjes met meisjesnamen. We moesten echt even omschakelen. Een paar dagen later droomde ik over een meisje met een prachtige naam en ik wist 100% zeker dat dit de naam moest worden van ons tweede meisje. Het voelde alsof zij zelf kwam vertellen hoe ze zou willen heten. Ik werd wakker en ik appte de naam naar mijn vriend die aan het werk was. Ik kreeg een h♥rtje terug. We zijn eruit! Maar wie is wie? Ook daar hoefden we niet lang over na te denken. Alles klopte.

Mijn huid had het zwaar door de hormonen en ik had flink last van acne; zó erg dat het gewoon pijn deed. In mijn puberteit had ik wel een last van pukkeltjes, maar dit was nergens mee te vergelijken. Voor mijn zwangerschap ging ik iedere zes weken naar de schoonheidsspecialiste; even een moment voor mezelf; even ontspannen. De afgelopen maanden draaide alles om de baby’tjes en nu ik mij ietsje beter voelde en ik mijn buik met rust redelijk rustig kon houden gunde ik mijzelf zo’n moment bij de schoonheidsspecialiste. De acne behandelen was natuurlijk geen pretje; maar het reinigen, het masker en de massage waren hemels! Ik voelde dat ik weer nieuwe energie kreeg; mijn batterij was weer opgeladen; zó fijn.
Ik voelde mij zó goed na mijn bezoek aan de schoonheidsspecialiste dat mijn vriend en ik samen de laatste spulletjes voor de baby’tjes zijn gaan kopen. Een hele grote babywinkel waar je gerust een hele dag kunt door brengen, maar we hielden ons aan het nog-te-kopen-lijstje. In de auto onderweg terug naar huis werd ik helemaal niet lekker en ook mijn buik werd weer keihard. Bij thuiskomst ben ik even rustig op bed gaan liggen terwijl mijn vriend voor het eten zorgde. Maar het nare gevoel bleef; ik had duidelijk te veel gedaan. Ik ging vroeg naar bed in de hoop dat het de volgende dag weer beter zou gaan.

Ik word ‘s nachts wakker met heel erg veel pijn in mijn buik en rug; dit voelt niet goed. Ik maak mijn vriend wakker en we zijn het erover eens dat ik nu meteen naar het ziekenhuis moet. In het ziekenhuis word ik onderzocht en word er een CTG gemaakt. Ik heb weeën, mijn baarmoederhals is zo goed als verstreken en ik heb 3 cm ontsluiting!! Jij gaat vannacht bevallen zegt de dienstdoende gynaecoloog. Ik raak in paniek! “Bevallen? En onze baby’tjes dan? Ik ben pas 23 weken zwanger!”. We kunnen niks voor je doen omdat de levensvatbaarheid grens in Nederland is vastgesteld op 24 weken. “Dus onze baby’tjes krijgen geen kans?”. Nee. Mijn vriend en ik pakken elkaar stevig vast en we beginnen hartverscheurend te huilen. Ik vraag hem wat ik fout gedaan heb. “Je hebt helemaal niks fout gedaan lieffie” zegt hij. En dan ineens verander ik in een leeuwin die voor haar jongen vecht. Ik word boos; zó ontzettend boos; ik scheld iedereen verrot en neem het ze kwalijk dat ze mij heel de zwangerschap niet serieus hebben genomen; dat ze mij niet hebben doorverwezen toen ze erachter kwamen dat mijn baarmoederhals verkort was; dat alles maar werd afgedaan met “het hoort erbij”. Ik ben er helemaal klaar mee! Ik eis dat ze nu iets gaan doen om de weeën te remmen, deze baby’tjes worden vannacht niet geboren! Ik maak geloof ik indruk en er wordt overlegd met een academisch ziekenhuis. De verpleegkundigen doen er alles aan om mij te kalmeren en leven en denken heel erg mee. Ik krijg weeënremmers voor in ieder geval 48 uur. En ik mag naar het LUMC worden overgeplaatst bij een zwangerschapsduur van 23+5 weken. Nog 5 dagen moet ik er alles aan doen om de baby’tjes binnen te houden; dan pas krijgen ze een kans. Ik keer in mezelf; ik kan dit, ik kan dit, ik kan dit!
Na een aantal uren lijken de weeën te zijn gestopt. We proberen wat te slapen. Mijn vriend mag gelukkig bij ons blijven; weliswaar op een stretcher, maar ook hij kan dit!

Het is weekend dus er gebeurt niet veel. Ik lig 24/7 aan een CTG apparaat om de conditie van onze baby’tjes in de gaten te houden en om eventuele weeën activiteit te meten. Ik heb volledige bedrust gekregen en mag alleen nog zelf naar het toilet. Maar zelfs dat durf/wil ik niet meer en dus komt er een po stoel naast mijn bed te staan. Lekker gênant; maar het doet mij werkelijk niks. De tijd kruipt voorbij, maar we geloven erin dat wanneer we eenmaal in het LUMC zijn dat het dan goed komt. We lezen boeken en kijken tv. Het ziekenhuis eten is echt niet om weg te krijgen en daarom koken vrienden om de beurt voor ons; zó fijn! Na het weekend komen er dagelijks een aantal gynaecologen langs om de situatie te bespreken en een plan te maken. Bij het zien van dr. Jan M. begint mijn bloed te koken; ik word boos en verdrietig; ik wijs hem de deur en zeg dat het zijn schuld is dat ik hier nu lig en dat hij nooit meer hoeft terug te komen en met zijn staart tussen zijn benen verlaat hij mijn kamer. In overleg met het LUMC wordt er een groeiecho gemaakt van de baby’tjes, zodat ze weten wat ze kunnen verwachten mochten onze baby’tjes worden geboren. Onze baby’tjes lijken in ieder geval nergens last van te hebben en de groei is nog steeds conform de zwangerschapsduur; aan onze meisjes zal het in ieder geval niet liggen.

Op donderdag is het dan eindelijk zo ver; ik ben 23 weken en 5 dagen zwanger! Die ochtend wordt er meteen gebeld met het LUMC of zij nog steeds de capaciteit beschikbaar hebben voor eventueel twee extreem premature baby’tjes op de NICU (neonatale intensive care unit) zodat ik kan worden over geplaatst. Ze hebben al rekening gehouden met mijn komst dus het transport met de ambulance kan worden geregeld. Ik vind het heel erg spannend; maar het ambulancepersoneel doet er alles aan om mij op mijn gemak te stellen en zorgen ervoor dat het mij aan niets ontbreekt. De rit zorgt voor heel veel pijnlijke harde buiken die ik weg moet zuchten. Angst overvalt me, maar ik hou mij groot. In het LUMC krijg ik een 1-persoonskamer met badkamer; hier zal ik verblijven tot ik zal gaan bevallen; dit kan dagen zijn, maar ook weken. Al snel komt er een verpleegkundige om kennis te maken en om mij aan te sluiten aan een CTG apparaat vanwege de harde buiken. Kort daarna komt dr. Pieter-Kees; hij heeft mijn dossier gelezen en neemt alle tijd om een en ander te bespreken en onze vragen te beantwoorden. Hij wil graag een paar onderzoeken doen zodat hij weet hoe het er nu voor staat en dan een plan van aanpak maken. Het CTG laat duidelijk zien dat er weeën activiteit is en mijn ontsluiting is van 3 cm naar een ruime 5 cm gegaan. Geen goed nieuws! dr. Pieter-Kees gaat meteen over tot actie; nog een dosis weeënremmers zodat er een mogelijkheid is om corticosteroïden toe te dienen. Die zorgen ervoor dat de longen van de baby’tjes sneller rijpen. Hiermee kunnen ademhalingsproblemen worden voorkomen. Ook zouden corticosteroïden kunnen zorgen voor een verminderde kans op hersenbloedingen. De corticosteroïden hebben tijd nodig om hun werk te doen (ze werken ongeveer een week). Het effect is optimaal na 24-48 uur. Ik word goed in de gaten gehouden; elk uur; elke dag langer in de buik kan het verschil maken. dr. Arjan, de neonatoloog, komt ons informeren over wat wij kunnen gaan verwachten en waar wij rekening mee moeten houden als onze baby’tjes nu worden geboren. Het is 50/50. Wij willen dat onze baby’tjes een kans krijgen en geven dr. Arjan toestemming om onze baby’tjes te behandelen wanneer zij worden geboren.
Ik ben precies 24 weken zwanger als dr. Pieter-Kees zijn dagelijkse controles komt doen. Hij ziet aan mij dat ik het zwaar heb en dat de harde buiken/weeën moeilijk op te vangen zijn. Hij maakt een echo en zegt “je gaat nu bevallen”…..

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *